Gemini
Auteur Alicia Munoz
Een zingend vogeltje voor het raam maakte haar in een keer wakker. Met half open ogen keek ze naar de koekoeksklok die boven haar bed hing. Vijf minuten over half acht was het en de zonnestralen maakten nu al de stofdeeltjes die in haar kamer rond zweefden, zichtbaar. Ze zag drie verhuisdozen op elkaar, een open vuilniszak met kleren, de Singer naaimachine die van haar oma was geweest en verstopte haar hoofd onder haar kussen. Weer maakte een zingend vogeltje haar wakker. Deze keer kondigde het mechanisch vogeltje van de koekoeksklok aan dat het acht uur was. Vroeger, toen ze klein was dacht ze dat het vogeltje op een dag zou ontsnappen en dat de tijd stil zou staan tot de dag dat het vogeltje terug keerde. Dat hoopte ze nu ook, maar na acht keer koekoek ging het vogeltje terug in zijn huisje. De tijd was niet stil gaan staan.
De verhuisdozen lieten weinig ruimte over om te lopen. Sommige waren al open of bijna leeg anderen vormden een grote stapel, bijna net zo groot als zij. Zij pakte haar zonnebril en ging voor de ovale spiegel die op de gang hing, staan. De zwarte puntjes op de spiegel leken net sproetjes op haar wangen. Ze pakte het om te onderzoeken hoe oud het was. Het cijfer dat ze zocht vond ze niet. Ze hing de spiegel weer op. Een ding wist ze zeker; die spiegel was heel oud, antiek misschien net zoals alle meubels in dat huis. Toen ze hoorde dat het appartement al gemeubileerd was wilde ze de meubels weg doen maar ze kwam kijken en besefte dat die meubels bij dat appartement hoorden zoals de koekoeksklok bij haar hoorde en de Singer naaimachine bij haar oma.
Ze woonde al een week in het nieuwe huis; een appartement in een oud pand in de binnenstad. Het appartement was niet ruim genoeg voor haar maar ze was verliefd geworden op de houten trappen de enorme voordeur en de glas in lood ramen. Naast haar woonde een oude vrouw die vaak haar voordeur op een kiertje had staan. Tegen die vrouw had ze nog niets gezegd en dat was ze ook niet van plan. Ze probeerde haar steeds te ontwijken maar het leek alsof de buurvrouw haar in de gaten hield. Iedere keer dat zij naar buiten of naar binnen ging was de buurvrouw op de gang aan het vegen.
Vandaag zou ze de stad verkennen. Ze kende daar niemand en dat idee al bezorgde haar een heerlijk gevoel in haar buik. Anonimiteit, dat was wat ze wilde. Terwijl ze de deur open deed keek ze vermoeid naar de woonkamer die meer op een magazijn leek. Door de tocht ging de houten schommelstoel heen en weer. Ze liet de deur open staan en liep naar de schommelstoel die tegen een kast aan botste. Een fotolijstje viel op de grond. De sprekende ogen van de jongen op de foto bezorgden haar kippenvel. Ze draaide het lijstje om. De foto kwam uit 2000, het fotolijstje was antiek. De naam op de foto was niet meer leesbaar. Met de ogen van de jongen nog in haar hoofd ging ze naar buiten.
Tegenover de kiosk waar ze kranten en tijdschriften verkochten was er een klein parkje waar mensen rustig op een bankje de krant gingen lezen, hun honden gingen uitlaten of gingen sporten. Een IJskar was in die tijd van het jaar onmisbaar net zoals de gezellige straatmuzikanten die vrolijke melodieën speelden. Op een bankje onder een boom zat zij te lezen. Een verschijning was ze. Haar golvend rood haar waaide steeds voor haar gezicht. De wind danste met haar lichtblauwe jurk mee. Ze keek naar de zon. Over een paar minuten zou ze niet meer in de schaduw zitten. Met haar boek nog in haar hand liep ze het parkje in.
De hitte was bijna ondragelijk. Alle bankjes in de schaduw waren al bezet en toch liep ze nog een rondje door het parkje op zoek naar een rustig plekje om verder te lezen. Ze liep langs spelende kinderen, breiende oma's en stopte bij een jonge man die een vogeltje probeerde te vangen. Ze wees hem aan waar het vogeltje zich vertopte. Geconcentreerd en voorzichtig liep de jongen steeds naar het vogeltje toe. Voordat hij hem kon vangen was het vogeltje weer verdwenen. De hele tijd vroeg ze zich af waarom die man dat lief vogeltje wilde vangen. Misschien was die man gek, dacht ze ineens en zonder iets te zeggen liep ze weg.
'Wacht, Ik ben niet gek of zo. Dat is mijn vogeltje. Hij is ontsnapt.' Zei de jongen gelijk toen hij zag dat zij weg liep. Ze draaide zich om en staarde naar hem. Nu kon ze zijn ogen goed zien. Even had ze het gevoel dat ze die jongen ergens van kenden. 'Ontsnapt?' Vroeg zij ongelovig. 'Waar zat hij dan?' 'In een koekoeksklok.' Antwoordde de jongen lachend. Ze lachte met hem mee. De jongen stopte met lachen en bleef naar haar kijken. Met zijn blik maakte hij lijntjes, van haar ogen naar haar lippen en terug. Onrustig bewoog ze haar ogen om de jongensblik te ontwijken maar lang hield ze het niet vol. De drang om naar hem te kijken was sterker dan haar verlegenheid. Alle geluiden om haar heen werden gedimd. Enkel het gebonk van haar hart kon zij goed horen. Misschien gaat de tijd nu stoppen, dacht ze. Het vogeltje was tenslotte uit de koekoeksklok ontsnapt. 'Ik maakte een grapje hoor. Nu denk je zeker dat ik gek ben. Hij zat in een kooi, natuurlijk. Misschien is het beter dat hij ontsnapt is. Hij is nu vrij.'
Zij werd moe van het zwijgen maar er was niets wat ze kon bedenken om te zeggen. 'Jij praat niet veel hé. Ik ben Thomas, Thomas Smit en ik woon drie straten verderop.' De jongen probeerde het gesprek op gang te houden en het lukte hem. 'Ik ben Laura en ik woon ook drie straten verderop maar nu moet ik gaan. Ik ben net verhuisd en ik moet de dozen nog uitpakken anders komt er nooit wat van.' Thomas gaf haar een hand. 'Enchanté, Laura. Ik kan je helpen als je wil. Ik heb niets te doen.' Zei hij terwijl hij haar hand nog vast had. Laura trok meteen haar hand terug. 'Nee, dat lijkt me niet zo'n goed idee. Tot ziens Thomas.' Snel liep ze weg. In de verte hoorde ze Thomas nog schreeuwen: 'Tot snel, Laura.'
De volgende dag ging ze om hetzelfde tijdstip naar het parkje. Thomas was daar op haar aan het wachten alsof hij wist dat zij terug zou komen. Zij wist ook dat Thomas daar op haar zou wachten. Ze had het gedroomd. Ze praatten over het vogeltje van Thomas, over "het mechanisch vogeltje" van Laura. Thomas vond dat het beter was om een "mechanisch vogeltje te hebben", die kon ten minste niet ontsnappen. Laura vertelde hem dat de tijd zou stoppen als dat gebeurde. Waarop Thomas zei dat hij de tijd kon laten stoppen als hij dat wilde. Daarmee bedoelde hij dat hij Laura wilde zoenen en dat deed hij ook. Figuurlijk stopte de tijd maar letterlijk ging de tijd te snel. Zij wilde voor altijd met hem blijven zoenen.
Thomas en Laura ontmoetten elkaar elke dag in het parkje. Iets moois begon te groeien tussen die twee. Daar, onder die boom zoenden ze met elkaar als de verkoper van de kiosk even de andere kant op keek. Urenlang filosofeerden ze over "de tijd" als een ondefinieerbaar begrip. Ze stelden elkaar vragen als: Kun jij terug in de tijd? Valt de tijd te stoppen en wat is tijd? Ze waren vaak niet met elkaar eens maar beiden vonden dat de tijd stopte als ze samen waren.
De grijze wolken hadden de zon en de blauwe lucht in minder dan 10 minuten helemaal bedekt. Het zou niet langer duren voordat het begon te regenen. De wind wijdde met volle kracht en de eerste druppels begonnen al naar beneden te vallen. Bij de kiosk probeerde de verkoper alles wat nat kon worden zo snel mogelijk naar binnen te doen. Thomas keek omhoog en liep naar de overkant om de man van de kiosk te helpen. Hij keek steeds naar het bankje waar Laura elke dag op hem wachtte. Het bankje onder de boom tegenover de kiosk. De boom leek wel kaal zonder de aanwezigheid van Laura.
Hij maakte zich zorgen want Laura was nooit te laat. In de regen wachtte hij. Hij zag de ijskar weg rijden, de straatmuzikanten de verdiensten van de dag tellen en weg gaan en de straatlampen aangaan maar Laura zag hij niet. Een week lang wachtte hij daar, onder die kale boom, op Laura die niet kwam. Hij wist ook niet waar ze woonde, hij wist niets van haar. Steeds moest hij stil staan bij het feit dat hij nooit had gevraagd waar Laura precies woonde.
Het weer was dragelijker geworden, het was zelfs een beetje koud. Het parkje kleurde zich steeds minder met lezende mensen en spelende kinderen . De straatmuzikanten zaten nu elders in een winkelcentrum in de stad. Alleen Thomas was trouw aan het park gebleven.
Het was een week later dat hij haar weer zag. Het was al avond en hij liep een van de zijstraatjes van het parkje in op weg naar huis. In de verte zag hij een vrouw met rood haar. De hoop had hij al lang opgegeven. Hij versnelde zijn pas niet meer als hij weer een vrouw met rood haar zag. Er woonden meerdere vrouwen met rood haar in die stad. Daar was hij intussen al achtergekomen. Aan het einde van de straat stopte ze. En daar onder een lantaarnpaal werd Laura belicht. Ze zag er anders uit dan normaal. Haar haar was anders en ze droeg donkere kleren. Thomas rende naar haar toe. Hij wilde haar vastpakken, haar zoenen maar dat deed hij niet. Toen hij haar van dichtbij zag durfde hij niets meer. 'Waarom zit jij naar mij te staren? Hij had gehoopt dat Laura blij zou zijn hem te zien maar dat was niet zo. 'Laura, waar was je? Ik heb elke dag op je gewacht.' 'Laura? Wat is er toch met die mensen die mij Laura noemen? Ik ben Laura niet en ik ken jou niet.' Een oude man liep naar Laura toe en zoende haar op haar mond. Thomas liep weg.
De dag erna verliet Laura in de ochtend haar appartement en draaide de voordeur op slot. Op de gang was haar buurvrouw aan het vegen. 'Zo, het is laat geworden gisteravond. Ik zag je rond 12uur binnen komen?' Zei de buurvrouw in een keer. Laura keek haar aan alsof ze niet kon geloven dat de buurvrouw iets tegen haar zei. 'Ik ben gisteravond nergens naar toe geweest. Ik lag ziek in bed. Ik lig al twee weken ziek in bed. Nu gaat het beter. Ik kan niet wachten om mijn vriendje weer te zien.' 'Ik dacht echt dat ik je gisteren zag. Het zou wel iemand anders geweest zijn.' Zei de buurvrouw en ging weer verder met vegen.
Laura was blij. Ze had haar lichtblauwe jurk aangetrokken, haar haar had ze zoals altijd keurig in een staart gedaan en ze had jasmijnen cologne op. Daar, onder de boom probeerde ze te lezen. Ze kon niet wachten om haar Thomas weer te zien maar haar Thomas kwam niet. Eerst dacht ze dat er iets gebeurd was onderweg. Dat hij misschien zijn vogeltje had gevangen en dat hij nu onderweg was naar huis om het vogeltje terug in zijn kooi te doen maar de uren gingen langzaam voorbij en de zonsondergang bracht haar Thomas niet mee. Laura ging naar de man van de kiosk en vroeg of hij Thomas had gezien. De man wist niet over wie zij het had. 'Thomas, mijn vriendje. Wij zitten altijd op dat bankje onder de boom. Daar, aan de overkant.' Hield Laura vol. 'Ik ben bang dat ik niet weet wie jij bedoelt.' Laura bedankte hem en ging naar huis.
De buurvrouw was weer aan het vegen en aan het dweilen toen Laura de trap op liep. Geen wonder dat de marmeren vloer van de gang als een diamant glansde. 'Wat is er met je, kind? Je ziet er niet zo best uit.' Laura glimlachte geforceerd naar de buurvrouw en gaf geen antwoord. 'Kom een kopje koffie met mij drinken. Laat me mijzelf even voorstellen, Ik ben Gerda en jij bent Laura, dat wist ik al.' Laura en Gerda verdwenen achter de voordeur van Gerda. 'De koffie was lekker maar ik moet nu gaan. Dank u wel.' 'Ach, geen dank kind, jij bent altijd welkom. Kom snel weer een kopje met mij drinken.'
Laura's voordeur was open. Ze kon zich niet herinneren dat zij de deur open had laten staan. Het idee dat ze dat zich niet kon herinneren maakte haar bang. Ze pakte de bezem van Gerda en liep voorzichtig naar binnen. Haar schommelstoel ging heen en weer. Op haar tenen liep ze richting de stoel, zwaaide met de bezem en opeens; 'Laura, Ik ben het.' Thomas hield de bezemsteel vast. 'Jij liet me schrikken. Hoe kom jij binnen?' 'Je hebt de deur open laten staan, ik hoorde je met de buurvrouw praten en ben hier op je gaan wachten.' Laura deed haar deur dicht, betrapte de buurvrouw die aan het afluisteren was en liep naar Thomas toe. 'Ik heb vandaag op je gewacht maar jij kwam niet.'
Met zijn blik verloren in de verte ging Thomas op de schommelstoel zitten. 'Waarom heb je me nooit verteld dat je een vriend hebt? Ik heb twee weken op je gewacht, Laura.' Laura snapte er helemaal niets van. Een vriend? Waar had hij het over? 'Vriend? Jij bent mijn vriend.' 'Ja, en gisternacht? Ik was een vreemde voor je. Je zei letterlijk dat jij mij niet kenden. En ik zag je met die man. Dat je zo tegen mij durft te liegen.' Hoewel Thomas niet echt boos leek, kon Laura de boosheid in zijn stem horen. 'Thomas, ik weet niet waar jij het over hebt. Jij bent mijn vriend. Denk je echt dat ik iemand anders heb? Gisteren was ik thuis, ziek. Ik lag in bed. Ik lig al twee weken ziek in bed.' 'Hoe kun je dat zeggen? Ik zag je daar, onder een lantaarnpaal.' Laura zei opeens niets meer. Ze dacht goed na en zweeg. 'Thomas? Had de vrouw die jij zag een moedervlek op haar wang?'
Thomas wilde al bijna weggaan maar hij herinnerde zich de moedervlek. 'Thomas, dit klinkt misschien raar maar er is een vrouw die sprekend op mij lijkt. In het dorp waar ik vandaan kom zeiden ze dat zij mijn tweelingzus is. Volgens de geruchten zouden ze haar naar een ander weeshuis gestuurd hebben maar ik weet het niet zeker. Ik heb haar nooit gezien of gesproken. Die vrouw achtervolgt me. Ze is hier ook.' Thomas stond versteld van het verhaal van Laura. Hij was sprakeloos. Laura ging even naar de slaapkamer en kwam terug met een foto. Ze liet de foto aan hem zien. 'Dit is haar. Deze foto heeft een vriendin van mij gemaakt, stiekem. Ik denk dat ik bang voor haar ben, overal waar ik ben, is zij ook. Ze achtervolgt me Thomas.' Thomas begreep nu wat er anders was aan de "Laura" die hij had gezien gisternacht. 'Ja, dat is de vrouw die ik gisterennacht heb gezien. Ze had precies dezelfde jurk aan. Zij lijkt sprekend op jou.' Thomas pakte Laura's hand en gaf haar een kus op haar wang. 'Wil jij niet weten of zij jouw echte tweelingzus is?' 'Ik….Ik wil het wel weten maar ik durf niet met haar te praten. Ik vind haar eng.' 'Ik kan ervoor zorgen dat jullie elkaar ontmoeten. Ik kan haar zoeken en ik blijf er bij als zij met jou komt praten want jij moet het weten. Je moet weten waarom ze jou achtervolgt.'
Thomas liep elke avond een paar keer langs de straat waar hij Laura's tweelingzus had gezien. Hij wist niet waar hij anders zou moeten zoeken. Elke avond opnieuw vertrok hij huiswaarts zonder haar gezien te hebben. De zoektocht naar Laura's tweelingzus bracht Thomas en Laura bij elkaar. Thomas werd met de dag verliefder op Laura en Laura op Thomas. De weken gingen voorbij en Laura en Thomas hadden al trouwplannen en praatten over kinderen die op Laura moesten lijken volgens Thomas en op Thomas moesten lijken volgens Laura.
Gerda hield alles in de gaten via het kiertje. De laatste dagen had zij Laura alleen in de avond gezien. Meestal ging Laura in de ochtend naar het parkje en kwam laat in de middag weer terug. Op een avond ging Laura zelfs dronken haar appartement in, zonder iets tegen Gerda te zeggen. Bezorgd klopte Gerda de dag erna aan Laura's deur. 'Gaat alles goed kind?' 'Ja, alles gaat goed. Ik ben alleen een beetje moe. Ik weet niet waarom want ik ging gisteren heel vroeg slapen. Om half tien al.' Gerda wilde zeggen dat zij het raar vond want ze had haar gisteren om twaalf uur dronken zien aankomen maar haar bridgevriendinnen waren op haar aan het wachten en zij vond dat ze zich er niet mee moest bemoeien.
Die avond hield Gerda alles heel goed in de gaten. Ze snapte er niets van. Om 12 uur liep Laura alweer dronken de trap op. Ze had een korte zwarte jurk aan. Er zaten gaten in haar panty en haar haar leek op een van de bezems van Gerda. Gerda hield Laura tegen op de gang. Ze pakte haar bij de arm. 'Laura, waar ben je mee bezig?. Het is de derde avond al dat je zo dronken thuis komt.' Laura rukte zich los. 'Ken ik jou? Ik word ziek van al die mensen die me Laura noemen. Hoe vaak moet ik zeggen dat ik niet zo heet? Kijk! Ik heb een moedervlek.' Met haar wijsvinger wees ze naar een zwarte potloodveeg op haar wang en kotsend ging ze naar binnen.
Een vogeltje bij het raam maakte haar wakker. Haar badkamer zat helemaal onder het braaksel en over de rand van het bad hing een zwarte jurk die ze nooit eerder had gezien. Haar hoofd deed zoveel pijn dat ze geen kracht had om te onderzoeken waar dat braaksel en dat jurkje vandaan kwamen. Bij het raam was het vogeltje weer aan het zingen. Dat vogeltje kende ze, dat was het vogeltje van Thomas.
De volgende ochtend klopte Gerda aan de deur. De "Laura" die zij kende deed open. De aardige en nette Laura. 'Gerda, hoe is het met u? Waar bent u geweest? Ik heb u al een paar dagen niet gezien.' Gerda wist niet wat ze moest zeggen. 'Ik was binnen aan het schoonmaken. Dat moet ook gebeuren.' 'Zal ik koffie met u komen drinken? En heeft u mijn vriendje gezien? Hij ging net de deur uit.' Laura liep naar buiten en wees naar de trap. 'Kijk, daar loopt hij.' Gerda ging kijken maar het enige wat ze zag was een lege trap. 'Ja, kom maar. Ik heb net koffie gezet.'
'Heeft u last van het vogeltje dat elke ochtend voor mijn raam komt zingen?' Vroeg Laura en nam een slokje van haar koffie. 'Nee, dat is het vogeltje van de jongen die hiernaast woonde. Ik heb hem vrij gelaten na de afschuwelijk gebeurtenis, maar hij komt sindsdien elke ochtend terug.' 'Wat is er dan gebeurt?' Vroeg Laura benieuwd. 'Weet je dat niet, kind? De jongen die in jouw appartement woonde….Ik heb hem dood gevonden. Hij zat zo vredig op de schommelstoel. Ik dacht eerst dat hij daar in slaap was gevallen en toen zag ik het, hij leefde niet meer. Het is tien jaar geleden en het lijkt alsof het gisteren was.' Laura's hart begon heel snel te kloppen. 'Hoe is hij…wat is er met hem gebeurd?' 'Hij is vermoord.' 'Door wie?' 'Dat weet niemand. Er was wel een verdachte maar ze konden geen bewijzen vinden. Ik geloof dat zij gek was en dat ze na het incident opgenomen werd. Het is raar dat ik haar nooit heb gezien toen ze langskwam. Misschien had ik het kunnen voorkomen.'
Laura dacht de rest van de dag alleen maar aan die jongen. Het is toch vreselijk om je buurjongen levenloos in zijn eigen woning aan te treffen. Dat verklaarde waarom Gerda altijd alles in de gaten hield, dacht Laura. Misschien voelde ze zich schuldig omdat ze toen niets had opgemerkt. Laura kreeg weer hoofdpijn. Deze keer was het heftiger dan alle andere keren. Haar mechanisch vogeltje stapte drie keer uit zijn huisje. Ze hoorde de deur dichtklappen. Dat was Thomas, waarschijnlijk met haar tweelingzus. Ze kon amper lopen van de zenuwen. Eindelijk zou ze voor de vrouw staan die zoveel op haar leek. In de woonkamer zat Thomas op de schommelstoel en nergens was de tweelingzus te bekennen. 'Lieverd, ik moet je teleurstellen. Ze wil niet komen. Ze wil jou niet zien.' Laura vond het niet erg. Het was een opluchting.
Via het kiertje zag Gerda, Laura in zichzelf praten. Alsof ze hand in hand met iemand liep kwam ze steeds dichterbij en klopte aan de deur. Gerda wilde niet open doen maar ze had geen keus, Laura had haar al gezien. 'Gerda, kijk! Dit is mijn vriendje.' Gerda keek naar het onzichtbare vriendje van Laura en zwaaide naar hem. 'Schat, dat is Gerda mijn buurvrouw.' Thomas zwaaide ook naar Gerda. 'Gerda ik kom vanavond met u koffie drinken. Ik ga eerst met mijn vriendje naar de stad.' 'Is goed kind. Veel plezier.'
Gerda dacht dat ze gek aan het worden was. Ze ging langs alle buren en vroeg of ze ook het meisje met rood haar kenden. De meeste buren hadden Laura wel eens gezien. 'Als ik niet gek ben dan is zij gek.'dacht ze. In een doos onder haar bed lag een foto van de vorige bewoner van Laura's appartement en onder het fotolijstje zat de reserve sleutel. Ze moest snel handelen want Laura zou zo terug komen om koffie met haar te drinken. Dit was de eerste keer dat ze daar was na het incident maar ze had geen tijd voor verwerking. Ze negeerde de schommelstoel en liep naar de slaapkamer. Op de tweede kledingkast na had Laura alles op zijn oorspronkelijke plek gelaten. 'Wie heeft nou twee kledingkasten?' Dacht Gerda. Een van de kasten zat op slot. Ze zocht overal waar ze bij kon maar ze wist niet wat ze zocht. Ja, iets dat kon verklaren waarom Laura zich zo vreemd gedroeg. Bingo. Onder de schoenendozen lag een gele map. Het medisch dossier van Laura. Ze nam het mee. Thuis ging ze er rustig naar kijken.
Ze had koffie gezet en de koekjestrommel gevuld. Voor haar, lag het medisch dossier van Laura. Op het moment dat zij er in wilde kijken klopte iemand aan de deur. Laura. Ze verstopte het dossier en deed de deur open. Laura ging op de bank zitten. Naast haar, in een doosje lag een antiek lijstje. De jongen op de foto leek sprekend op Thomas, haar vriendje. 'Knappe jongen hé?' zei Gerda. 'Dat is Thomas, de jongen die in jouw appartement woonde, die …jij weet wel.' ' Die dood is.' Maakte Laura af. Ze stond op en liep naar de deur.
Gerda opende Laura's dossier. Ze bladerde erin en vond wat ze zocht. Haastig las ze het hardop voor. 'Opname afdeling psychiatrie, 10 december 2000, waanideeën, hallucinaties, identiteitsstoornis, drie zelfmoordpogingen en verdacht van de moord op Thomas Smit.' Gerda liep naar het raam en zag het vogeltje weg vliegen. Nu wist ze dat het vogeltje nooit meer terug zou komen.
Gemini
Auteur
Alicia Munoz